|
Gepost door John Rigolizzo, Jr.
|
|
Donderdag, 03 Januari 2008 |
 De presidentiële kandidaten hebben overvloed van verschillen op
Irak, belastingen, en gezondheidszorg. Zij gaan niet over
handelsbeleid akkoord, ook niet. Één of andere behoefte zou de
Verenigde Staten om robuuste niveaus van handel met buitenlandse
naties en anderen voort te zetten terug in het phony comfort van
protectionisme verkiezen te trekken.
Maar toch hier een kwestie die hen zou moeten verenigen allen,
geen kwestie wat hun partij of ideologie: De volgende voorzitter
zou de Instantie van de Bevordering van de Handel moeten hebben (TPA).
Dat omdat TPA een essentieel hulpmiddel is dat de president van
Amerika de veelzijdigheid geeft die hij (of zij) het economische
eigenbelang van de Verenigde Staten moet nastreven, terwijl ook het
bewaren van een manier voor Congres om zijn wetgevend oordeel uit te
oefenen.
TPA houdt zo veel dat het steek boven partijbickering zou moeten
zijn. Jammer genoeg, wordt het vaak geschopt rond als een
politieke voetbal. Wanneer een Democraat op de Witte Algemene
Vergadering is, zak TPA van teveel de congresrepublikeinen.
Wanneer een Republikein op de Witte Algemene Vergadering is,
stellen teveel congresdemocraten tegen het op.
President Clinton had TPA en verloor het, dankzij een
gop-Gecontroleerd Congres dat weigerde om het te vernieuwen. Dan
werd President Bush overhandigd TPA, maar hij verloor het vorig jaar,
toen een democraat-Gecontroleerd Congres het liet verlopen.
Dit tit-voor partisanship helpt niemand, behalve misschien voor
de vinger-richtende experts die zich rond de echte media verzamelen en
ingebeelde controversen de manier de varkens rond troggen samenkomen.
Om het even wat die partij boven principe opheft leidt tot het
zeer slechtste soort gridlock van Washington. Dit type van
reckless obstructionism frustreert enkel over elke Amerikaan die niet
emotioneel of financieel wedded aan de fortuinen van de Democraten of
de Republikeinen is.
Alleen, is de Instantie van de Bevordering van de Handel een
leeg schip. Het gaat of remt geen vrijhandel vooruit. Het
leidt eenvoudig tot een reeks voorwaarden die de voorzitter een
redelijk niveau van flexibiliteit geeft om handelsakkoorden met andere
landen te bespreken of opnieuw te bespreken. Het congres heeft
de kans om deze overeenkomsten in een omhoog-of-benedenstem goed te
keuren of af te keuren -- het kan handelsovereenkomsten goedkeuren of
verwerpen, maar hen niet wijzigen.
De beperking op congresamendementen is essentieel. Om het
even welke verandering in de tekst van een bestaande overeenkomst
leidt eigenlijk tot een nieuwe overeenkomst. Het Witte Huis zou
besprekingen met één of meerdere buitenlandse overheden moeten
heropenen, overreedt hen om de veranderingen goed te keuren geen
kwestie hoe groot of klein, en opnieuw voorlegt dan de herziene
overeenkomst aan Congres, dat zelfs nog meer wijzigingen kon eisen.
In deze wrede cyclus van congres whimsy, is het gemakkelijk om
te zien hoe het gehele proces zou opsplitsen.
Het feit is dat zonder TPA, andere naties zelfs het bespreken
van handelsovereenstemming met de Verenigde Staten niet zullen
hinderen. Dat omdat zij die aren't met de voorzitter, maar
eerder met de voorzitter en 535 senatoren en vertegenwoordigers
onderhandelen. Het is een onmogelijke situatie.
Ik ben persoonlijk bij de lijst met onderhandelaars van India,
Honduras, Brazilië en Mexico geweest. Terwijl mijn tijd met hen
werd beperkt, was het gemakkelijk duidelijk dat zij weinig vertrouwen
in het Amerikaanse Congres hebben. Onze van de V.S. van de
Handel de vertegenwoordiger en van de Staat Afdeling, samen met de
Foreign Ag Dienst (FAS) en het personeel van USDA brengt uren en uren
werkend door om de beste overeenkomsten voor ons en iedereen in
kwestie te krijgen. Zonder TPA, zou er weinig als enige
vooruitgang rond de lijst zijn.
Zelfs met TPA, zorgen de controles en de saldi ervoor dat het
Congres een stem in het proces zal hebben. De de
handelsvertegenwoordiger van de V.S. moet de bevestiging van de Senaat
winnen en blijft in regelmatig contact met leden van het Comité van
de Financiën van de Senaat en het Comité van het Huis voor Middelen,
die jurisdictie over handelskwesties hebben. De individuele
leden van Congres kunnen variërende adviezen hebben over om het even
welk enig handelsakkoord, maar zij worden nooit verrast door de inhoud
en zij hebben vaak een rol in het vormen van het gespeeld.
Het belangrijkst van allen, Congres houdt de capaciteit om een
handelsakkoord te berispen -- als of het Huis of de Senaat nr zeggen,
dan ontbreekt het.
Ik weet wie niet de presidentiële verkiezing dit jaar zal
winnen. Ik weet zelfs wie niet de Democraten en de Republikeinen
in de loop van de volgende weken gaan benoemen. Maar ik ken dit:
Amerikanen zijn vermoeid van de partijwrok die verkeerd
blauw-staats in kiezers tegenover rood-staatskiezers in een
kibbelpartijslag kuiltjes maakt die zo stomp schijnt aangezien het
eindeloos is.
Er is zinvol onderscheid tussen Democraten en Republikeinen, en
er zal zinvol onderscheid tussen de kandidaten deze daling zijn.
Niet zal iedereen door het resultaat van de verkiezing worden
tevredengesteld.
Maar toch zijn er vele manieren voor Democraten en Republikeinen
om gemeenschappelijke grond te vinden, en TPA is één van hen.
Op verschillende ogenblikken, hebben de grote aantallen leden
van beide partijen het gesteund. In hun harten, weten zij het
juist is.
Nu is de tijd voor de politici om een bestand op TPA goed te
keuren -- en om toe te geven dat het altijd lonend is, zit om het even
wie in het Ovale Bureau.
John Rigolizzo, Jr. is een vijfde generatielandbouwer,
die verse groenten en gebiedsgraan in zuidelijk New Jersey opheft.
Het familielandbouwbedrijf beheert zowel weg zij kleinhandels
als in het groot markten. John is een raadslid van Waarheid
over Handel en Technologie (www.truthabouttrrade.org
Voeg toe als favorieten (54) |  Citeer dit artikel op uw plaats | Meningen: 1129
1.4.6 |
het Bestand 
